Ik ben de stal uitgegaan. Het voorwiel van mijn fiets draaide nog flauw. “Dit kan nooit de bedoeling zijn. Volgens mij vindt God dit ook niet leuk.” Ik heb achterom gekeken door mijn tranen heen en heb de varkens van toen beloofd iets voor hun nageslacht te gaan doen.

Nu...
Iedere dag neem ik mijn kwartiertje bij mijn biggen. Na een week of acht bij moeder de zeug te hebben vertoefd, worden ze ‘afgespeend’ . Dat betekent dat zeug en biggen voortaan gescheiden leven. Voor zeug Pu Yi was het zover. Nu zit haar kroost in een apart schuurtje met uitloop naar buiten. Zij zelf is teruggekeerd naar de fokzeugen en dekbeer Frits. Ik roep ze al van afstand:’Porkiessss’. Door de plastic deurflappen rennen ze naar buiten, wetend van die aanstaande aai over de kop of krabbel op de rug.

In ons land leven evenveel varkens als mensen, maar niemand die zo’n beest ooit nog te zien krijgt. Door de beslotenheid van de bio –industrie is het varken onzichtbaar geworden. Het lijkt wel of deze onzichtbaarheid er toe heeft geleid, dat varkens geen morele status meer hebben. De meeste mensen kennen en eten alleen karbonades. Hoe het tot een karbonade is gekomen? Ga maar eens kijken.

Wie weet hoe het ruikt in een stal met stro?
Wie weet hoe leuk ze knorren als je ze over hun buikjes aait?
Wie weet hoe die harde kraakbeenneus voelt tegen je schoen?
Wie kan een varken recht in de ogen kijken?
Wie weet wat een varken wil?

Laat ze zelf maar kiezen tussen vloerverwarming en weidegang.
En ik denk dat ik weet, wat ze willen: dat ik langs kom aan de wei en ze roep.

NB In 1998 kocht ik mijn eerste twee varkens en die noemde ik Frank en Frij. Na mijn verhuizing naar Wehl begon ik in 2001 een kleinschalige biologische varkenshouderij 'Frank en Frij'.
Door omstandigheden heb ik dit bedrijfje ingekrompen in 2006 tot hobbymatige aantallen.
Voor het varken geldt echter nog steeds: het is welkom zoals het werkelijk is.
Duizenden mensen hebben de afgelopen jaren hier op mijn woonboerderij in Wehl de varkens en de vleeswinkel bezocht.
Ik ben verknocht aan varkens geraakt, maar zie ook een bittere noodzaak om voor hen op te komen, al is het dan op kleine schaal. Het is onvoorstelbaar hoeveel leed hen dagelijks wordt aangedaan in ons land in de intensieve veehouderij. Nee, niet omdat ze direct worden mishandeld of ondervoed. Nee, het is van een totaal andere orde: het zijn productie eenheden geworden. Eenheden. Er wordt totaal niet gekeken,, laat staan rekening gehouden met hun belangen en behoeften. Dierenleed zit juist in het feit dat dieren hun soorteigen gedrag niet kunnen uitoefenen. Ik hoop van harte dat eens de intensieve veehouderij de deuren voorgoed sluit. Eens. Het kan anders, het moet anders.
Denk mee, help mee. Eens kan ook morgen zijn!